Ψηφίζοντας στην Καταλονία

Σύντομη κριτική πάνω στις τελευταίες εξελίξεις στην Καταλονία.

Το ζήτημα της καταλανικής ανεξαρτησίας είναι μια περίπλοκη υπόθεση. Μπορεί να προσγειώθηκε στην ευρωπαϊκή (και την ελληνική) επικαιρότητα με πάταγο, λόγω του δημοψηφίσματος και της ωμής και δυσανάλογης κατασταλτικής βίας που χρησιμοποίησε το –εθισμένο σε τέτοιες συμπεριφορές- συγκεντρωτικό ισπανικό κράτος, αλλά ως ζήτημα υπάρχει και εξελίσσεται σταθερά μέσα στα προηγούμενα χρόνια. Η προσέγγισή του πρέπει να γίνεται πέρα από ιδεοληπτικές κορόνες και εύκολη συνθηματολογία. Η επίκληση δρόμων «από την εθνική στην ταξική χειραφέτηση» ή μια γενικόλογη «αλληλεγγύη στο λαό της Καταλονίας», είναι χαρακτηριστική τέτοιων προσεγγίσεων. Όποιος και όποια καταπιάνεται με το ζήτημα οφείλει να γνωρίζει –έστω και λίγο- τις συνθήκες από τις οποίες αυτό προέκυψε. Γι’ αυτό και πριν να εκφραστεί μια άποψη, είναι χρήσιμη μια σύντομη εξιστόρηση των πολιτικών, κοινωνικών, οικονομικών και ταξικών δεδομένων που περιβάλλουν το καταλανικό ζήτημα.

Μετά το θάνατο του Φράνκο και την ισπανική Μετάβαση στη δημοκρατία, ψηφίστηκε το σύνταγμα του 1978, το οποίο χώρισε το ισπανικό κράτος (και έθνος, όπως αναφέρει το σύνταγμα) σε 17 αυτόνομες κοινότητες με αυξημένες αυτοδιοικητικές δυνατότητες. Η εξέλιξη αυτή ήταν αρνητική για τους υπερασπιστές της πλήρους ανεξαρτησίας περιοχών όπως η Χώρα των Βάσκων ή η Καταλονία, αλλά σηματοδότησε μια στροφή από το συγκεντρωτικό φρανκικό μοντέλο και παρείχε στις Αυτονομίες τη δυνατότητα να αποφασίζουν έκτοτε μόνες τους –μεταξύ άλλων- για ζητήματα Πολιτισμού, Μεταφορών, Δημόσιας Ασφάλειας… Στην υγεία, την εκπαίδευση και τη δικαιοσύνη υπάρχει συναρμοδιότητα με το ισπανικό κράτος. Μια πρώτη παρατήρηση είναι ότι η αποδοχή του συστήματος των Αυτονομιών τέθηκε –για διαφορετικούς λόγους- σε δημοψήφισμα μόνο σε 4 περιοχές: τη Γαλικία, την Ανδαλουσία, την Καταλονία και τη Χώρα των Βάσκων. Το 1979, στην Καταλονία το 88% ψήφισε υπέρ της συνταγματικής (και υπαγόμενης στην Ισπανία) Αυτονομίας, γεγονός που αφαίρεσε τη δυναμική για έναν πιθανό αγώνα για ανεξαρτησία. Ομοίως και στη Χώρα των Βάσκων το 90% ψήφισε ναι, κόντρα στο 10% που υποστηρίχθηκε από το Herri Batasuna και την ETA και επιθυμούσε την πλήρη απόσχιση. Continue reading

Posted in Κείμενα | Leave a comment

Κάλεσμα στην πορεία ενάντια στους τροµο­νόµους & τις κατασ­ταλτικές µεθοδεύσε­ις, Σάββατο 14 Οκτωβρίου, Μοναστηράκι, 12µµ

Δεν είναι δηµοκρατική εκτροπή, είναι η απάντηση του καθεστώτος σε κάθε χειρονοµία αντίστασης και αµφισβήτησης της εξουσίας του.

Η Ηριάννα και ο Περικλής βρίσκονται φυλακισµένοι επειδή είχαν προσωπικές σχέσεις µε έναν αναρχικό, επειδή στάθηκαν δίπλα στο φίλο τους, σύντροφό τους, επειδή δεν δέχτηκαν να ορίσει ο τρόµος την καθηµερινότητα και τις σχέσεις τους. Ο Περικλής και η Ηριάννα έχουν καταδικαστεί πρωτόδικα σε 13 χρόνια φυλάκιση και ήδη έχει απορριφθεί η πρώτη αίτηση αποφυλάκισής τους, µε βάση την “αντι”τροµοκρατική νοµοθεσία και µε σκέπτικο ότι ενδέχεται να τελέσουν αντίστοιχα αδικήµατα (πχ να συγχρωτιστούν ξανά µε αναρχικούς. Για κάποιους όλη αυτή η ιστορία αποτελεί µια δηµοκρατική εκτροπή, µια απόφαση ενός δικαστή µε φασιστική αντίληψη, µια εξαίρεση, ένα λάθος, µια νοµική αστοχία, µια αυστηρή ποινή. Ωστόσο, η απόφαση να φυλακιστούν δύο άνθρωποι µόνο και µόνο επειδή είχαν σχέσεις µε έναν αναρχικό, που κατηγορήθηκε στο παρελθόν για συµµετοχή σε ένοπλη οργάνωση (και αθωώθηκε), δεν είναι “παράπλευρη απώλεια” ή αστοχία του νοµικού καθεστώτος είναι η πραγµατικότητα που διαµορφώνεται από το καθεστώς έκτακτης ανάγκης που επιχειρείται να µονιµοποιηθεί σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες µέσα από τους τροµονόµους, τα έκτακτα στρατοδικεία, τη διακρατική ανταλλαγή πληροφοριών και τη δηµιουργία Ευρωπαϊκής βάσης δεδοµένων µε στοιχεία αναρχικών και ακροαριστερών αγωνιστών.

Ο πλήρης έλεγχος, η ένταση της καταστολής, η αντιµετώπιση µε όλο και πιο στρατιωτικούς όρους των πολιτικών αντιπάλων του καθεστώτος, η αποµόνωση, η εκδικητικότητα, η στοχοποίηση όσων αγωνίζονται και παράλληλα η τροµοκράτηση και η τιµωρία όσων έχουν οποιαδήποτε σχέση πολιτική ή προσωπική µαζί τους είναι όλα αυτά που ήρθε να νοµιµοποιήσει ο “αντι”τροµοκρατικός νόµος που ακούει στο όνοµα 187Α. Continue reading

Posted in Κείμενα | Leave a comment

Ο Παύλος Φύσσας ζει-Τσακίστε το φασισμό και το σύστημα που τον γεννά

4 χρόνια από τη δολοφονία του αντιφασίστα Π. Φύσσα στις 18 Σεπτεμβρίου 2013 από νεοναζιστικό τάγμα εφόδου της Χρυσής Αυγής και τον φασίστα Γ. Ρουπακιά.
Η δολοφονία του Παύλου Φύσσα δεν ήταν ένα μεμονωμένο περιστατικό αλλά η κορυφή του παγόβουνου της ασυλίας που απολαμβάνουν οι παρακρατικοί φασίστες ως αναπόσπαστο κομμάτι της κρατικής πολιτικής. Οι φασίστες επιδιώκουν την τρομοκράτηση, την καταστολή και τον «παροπλισμό» όσων αγωνίζονται και είναι η εμπροσθοφυλακή των αφεντικών, που επιχειρεί να διασπάσει τους από τα κάτω και να τους μετατρέψει σε φθηνά και πειθήνια εργατικά χέρια. Ταυτόχρονα η δολοφονία του Π. Φύσσα έκανε φανερή την επιθετική μετάσταση του φασιστικού καρκινώματος στο κοινωνικό σώμα.

Τα τελευταία χρόνια η οικονομική και θεσμική κρίση και οι πόλεμοι των κυρίαρχων έχουν οξύνει τις συνθήκες ανέχειας και εξαθλίωσης, ενώ σε συνδυασμό με την ταυτόχρονη προώθηση του κοινωνικού κανιβαλισμού, την υποδαύλιση των εθνικισμών, την απογοήτευση, την ματαιότητα και την αποσύνθεση κάθε έννοιας κοινωνικού ιστού έχουν οδηγήσει σε μια διεθνή έξαρση του φασιστικού φαινομένου.

Τα αντιφασιστικά προσωπεία και οι διακηρύξεις των κάθε είδους θεσμικών φορέων δεν μπορούν να αποκρύψουν ότι υπάρχει ένας ενδοσυστημικός καταμερισμός εργασίας: ρατσιστές/ριες πολιτικοί σε μία τεράστια βεντάλια κοινοβουλευτικών κομμάτων από την αριστερά, το κέντρο, τους φιλελεύθερους έως και την άκρα δεξιά, κανονικοποιούν στον δημόσιο διάλογο και πραγματώνουν μια απενεχοποιημένη ρατσιστική ατζέντα, ακροδεξιοί μαχητές…του ιντερνέτ προωθούν μια φασιστική ρητορική στο διαδίκτυο, ενώ ναζί δολοφονούν στους δρόμους.

Η Heather Heyer, στο Charlottesville των ΗΠΑ, ήταν το τελευταίο θύμα των ναζί και έρχεται να μας θυμίσει με τον πιο οδυνηρό τρόπο, ότι από τις ΗΠΑ μέχρι την Γερμανία και από τα νερά της Μεσογείου μέχρι την Σκανδιναβία ο φασισμός πολεμιέται σε κάθε πτυχή της κοινωνικής ζωής και πάντα σε πείσμα κάθε κυβέρνησης είτε δεξιάς είτε αριστερής.

Κοινοί αγώνες όλων των καταπιεσμένων και των εκμεταλλευόμενων ενάντια στο κράτος, το κεφάλαιο και τις φασιστικές εφεδρείες, για την κοινωνική επανάσταση, για ένα κόσμο ισότητας, αλληλεγγύης, δικαιοσύνης και ελευθερίας.

Posted in Στους δρόμους των γειτονίων μας | Leave a comment

Δεν είναι δημοκρατική εκτροπή, είναι η απάντηση του καθεστώτος σε κάθε χειρονομία αντίστασης και αμφισβήτησης της εξουσίας του.

Η Ηριάννα και ο Περικλής βρίσκονται φυλακισμένοι επειδή είχαν προσωπικές σχέσεις με έναν αναρχικό, επειδή στάθηκαν δίπλα στο φίλο τους, σύντροφό τους, επειδή δεν δέχτηκαν να ορίσει ο τρόμος την καθημερινότητα και τις σχέσεις τους. Ο Περικλής και η Ηριάννα έχουν καταδικαστεί πρωτόδικα σε 13 χρόνια φυλάκιση και ήδη έχει απορριφθεί η πρώτη αίτηση αποφυλάκισής τους, με βάση την “αντι”τρομοκρατική νομοθεσία και με σκέπτικο ότι ενδέχεται να τελέσουν αντίστοιχα αδικήματα (πχ να συγχρωτιστούν ξανά με αναρχικούς. Για κάποιους όλη αυτή η ιστορία αποτελεί μια δημοκρατική εκτροπή, μια απόφαση ενός δικαστή με φασιστική αντίληψη, μια εξαίρεση, ένα λάθος, μια νομική αστοχία, μια αυστηρή ποινή. Ωστόσο, η απόφαση να φυλακιστούν δύο άνθρωποι μόνο και μόνο επειδή είχαν σχέσεις με έναν αναρχικό, που κατηγορήθηκε στο παρελθόν για συμμετοχή σε ένοπλη οργάνωση (και αθωώθηκε), δεν είναι “παράπλευρη απώλεια” ή αστοχία του νομικού καθεστώτος είναι η πραγματικότητα που διαμορφώνεται από το καθεστώς έκτακτης ανάγκης που επιχειρείται να μονιμοποιηθεί σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες μέσα από τους τρομονόμους, τα έκτακτα στρατοδικεία, τη διακρατική ανταλλαγή πληροφοριών και τη δημιουργία Ευρωπαϊκής βάσης δεδομένων με στοιχεία αναρχικών και ακροαριστερών αγωνιστών. Continue reading

Posted in Αρχική Σελίδα, Κείμενα | Leave a comment

Λίγα λόγια για τις κινητοποιήσεις ενάντια στη σύνοδο του G20 στο Αμβούργο

Όταν σχεδόν ένα χρόνο πριν, κατά την διάρκεια του No Border Camp της Θεσσαλονίκης, πληροφορηθήκαμε τα καλέσματα για την σύνοδο των G20 στο Αμβούργο της Γερμανίας για τις 6-8 Ιουλίου του 2017 μας γεννήθηκαν αστραπιαία δύο ερωτήματα: 1. Γιατί καλέσματα από τώρα; Και 2. Μα είναι δυνατόν να γίνει κάτι τέτοιο στο Αμβούργο και μάλιστα σε μια περιοχή στις παρυφές του St. Pauli, μια από τις πιο γνωστές πολιτικοποιημένες γειτονιές της Ευρώπης (κάτι σαν τα Εξάρχεια). Αφενός θεωρήσαμε ότι η χρονική επιλογή για την δημοσιοποίηση των καλεσμάτων ήταν υπερβολική και αφετέρου εκφράσαμε τον σκεπτικισμό μας για το εάν θα διεξαχθεί μια τέτοια σύνοδος στο Αμβούργο γενικά. Επιπλέον, έχοντας την εμπειρία παλαιότερων διεθνών ραντεβού αλλά και την επίγνωση του εκφυλισμού του κινήματος της αντιπαγκοσμιοποίησης, οι προσδοκίες ήταν στο ναδίρ. Παρόλο την εντεινόμενη κρίση του καπιταλιστικού συστήματος τόσο σε διεθνές όσο και σε τοπικό επίπεδο, η κινηματική μας διαχείριση στην συγκεκριμένη χρονική στιγμή ήταν διαχείριση ήττας και ανασύνταξης παρά επεξεργασίας ενός επιθετικού σχεδίου με διεθνή χαρακτηριστικά και ανοίγματα. Η σύνοδος των G20 στο Αμβούργο, αποτελούσε ένα μη γεγονός για το εγχώριο κινηματικό γίγνεσθαι το καλοκαίρι και το φθινόπωρο του 2016. Οι απόπειρες συντρόφων και συντροφισσών από την Γερμανία να επικοινωνήσουν την σπουδαιότητα της συνόδου και την σημειολογία επιλογής γεωγραφικής τοποθεσίας συνάντησε παρά ελάχιστα ευήκοα ώτα, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε άλλα μέρη της Ευρώπης. Και ήταν απολύτως λογικό.

Καθώς όμως εισερχόμασταν στον χειμώνα/άνοιξη του 2017 και μετά την εκλογή Trump στις ΗΠΑ και την ένταση του πολέμου στην Μέση Ανατολή, το ενδιαφέρον για το G20 άρχισε να εντείνεται σε διάφορα μέρη της Ευρώπης. Οι σύντροφοι και συντρόφισσες από την Γαλλία που βρίσκονταν στους δρόμους ολόκληρο το 2016 ενάντια στις ακραίες νεοφιλελεύθερες εργασιακές «μεταρρυθμίσεις» των σοσιαλιστών του Hollande και το συνεχώς διευρυνόμενο καθεστώς έκτακτης ανάγκης αρχίζουν να επικοινωνούν την πρόθεση τους να συμμετέχουν στις διαδηλώσεις του Αμβούργου. Ταυτόχρονα, δραστηριοποιείται η ευρωπαϊκή δικτύωση Blockupy αντιεξουσιαστικών και αριστερών ευρωπαϊκών σχημάτων που συμμετείχαν στις δράσεις ενάντια στα εγκαίνια της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας στην Φρανκφούρτη τον Μάρτιο του 2015 και στο NO EXPO την Πρωτομαγιά της ίδιας χρονιάς ενάντια στα εγκαίνια της διεθνούς έκθεσης EXPO στο Μιλάνο. Στην Σκανδιναβία συγκροτείται η δικτύωση Autonomous Revolutionary Nordic Alliance με σκοπό τον συντονισμό συντρόφων και συντροφισσών από τις βόρειες χώρες όπως την Δανία, Ισλανδία Νορβηγία, Σουηδία, και Φινλανδία για την μετάβαση τους στο Αμβούργο. Δεκάδες ενημερωτικές κουβέντες διοργανώνονται σε διάφορες Ευρωπαϊκές πόλεις. Όσο πλησιάζει το καλοκαίρι του 2017, αρχίζει να διαφαίνεται ότι οι κινητοποιήσεις του Αμβούργου θα έχουν κόσμο και θα είναι και δυναμικές. Continue reading

Posted in Αρχική Σελίδα | Leave a comment